Transcript

Bhí beirt a'n[1] am amháin in Albain agus bhí siad ag stopadh anna[2] dteach amháin. Ach, bhí cailíní óga ag stopadh insa teach fosta. Bhí fear acu a rabh Seán air agus an fear eile a rabh Donnchadh air. Ach bhí Seán, bhí sé lán (eaglaí).

D'imigh sé a'n oíche amháin agus bhain sé amach cuid brístí bána Dhonnchaidh as a chuid dráir agus thug sé leis agus chuir sé isteach péire brístí bán - péire brístí de chuid na ngiorsachaí. Bhí Seán, bhí sé, cha rabh sé ag goil a dh'obair an lá harna mhárach agus bhí Donnchadh ag goil a dh'obair. Ach nuair a d'éirigh Donnchadh agus tharaing sé air na brístí bána ar maidin, "Óch," a deir sé, "óch, (a) Sheáin," a deir sé, "an bhfuil tú i do chodladh?"

"Chan fhuil," a deir sé, "goidé tá ort?"

"Ó, a Dhia," arsa mise, "tá mé (...)."

"Goidé a tháinig ort, a Sheáin?"

"Ó," a deir sé, deir Seán. "Goidé a tháinig ort, a Dhonnchaidh?"

"Ó," a deir sé, "chan fhuil a fhios agam. Cha dtig mo chuid brístí bána," a deir sé, "fá leath (...) inniu, agus aréir rachadh siad (thairis sin) agus (thiocfadh liom) (...) a chur iontu."

D'éirigh Seán agus d'amharc sé air.

"Bhuel, a Dhonnchaidh," a deir sé, "tá drochéirí ort. Ach san am céanna gabh isteach a luí," a deir sé. "A Dhonnchaidh, an bhfuil an leithphínn airgid agad?"

"Tá dhá phíosa dhá scilling ins an phóca mo bhríste ar chionn na leapa."

Agus, "Bhal," a deir sé, "gabh isteach a luí agus rachaidh mise agus gheo' mé braom[3] de uisce bheatha mhaith duid," a deir sé.

Agus, "Ó, a (cheann) Sheáin," a deir sé, "(...) fá choinne an doctúir (tú)."

"Ó, anois," a deir sé, "ná bí' eagla ort. Níl ort ach tocht fuaicht," a deir sé, "agus chonai' mise (creaití) den tseort sin roimhe. Gheo' tú biseach anois," a deir sé. "Gabh a luí," a deir sé. "Má chuireann tú bla(...)," a deir sé, "agus choil[4] (a) codladh is (...) go bhfaighidh tú biseach."

Ach fuaigh Seán amach agus thug sé isteach leathphionta uisce bheatha agus thug sé leath (...) do Dhonnchadh agus d'ól sé féin an leathchuid eile de.

"Ach anois," a deir sé, "ná corraigh as faoin éadach," a deir sé, "go meán lae agus tiocfaidh mise go bhfeice[5] mé goidé mar a bheas tú."

Tháinig Seán insa mheán lae 'uig Donnchadh agus d'fhiafraigh sé dó, "(A) Dhonnchaidh, goidé mar a mhoithigh[6] tú?"

"Ó, a Dhia," a deir sé, "níl a fhios agam. Tabhair 'ugam mo bhrístí bána," a deir sé, "go bhfeicí mé."

Thug Seán 'uige na brístí bána agus tharraing sé air na brístí bána, "Ó, a Dhia, (...)" a deir sé, "(ag déanamh gáire), tá mé (...) mé ariamh," a deir sé, "ag na brístí bána," a deir sé. "Ó, a Thiarna," a deir sé, "(...) orm aréir iad," a deir sé. "A Dhia," a deir sé... "A Dhia," a deir sé, "Beidh mé (...)."

"Gabh amach agus tabhair isteach leathphionta eile."

"Ó anois, a Dhonnchaidh, (b'fhéidir go bhfuil go leor déanta againn.")

"Chan fhuil," a deir sé. "Cha rachadh dhá cheithre scilling i bhfad ormsa dá (mbeadh) agam leis an doctúir," a deir sé, "agus ólfaidh muid," a deir sé, "an t-airgead," a deir sé, "agus is fearr dhúinn sin a dhéanamh ná é a thabhairt don doctúir."

Footnotes